Mijn nieuwjaarswens

>

Nu de natuur zich van haar kaalste en meest essentïele kant laat zien voel ik me teruggeworpen op wie ik echt ben en wat er in mij verlangend naar boven borrelt.

Het is niet makkelijk om toe te geven aan innerlijk zelfonderzoek, want onze aandacht wordt vooral naar buiten getrokken. Om ons heen zien we de wereldeconomie krimpen en ons ecologische systeem uitgeput raken. Het is geen abstract gegeven meer want op veel plaatsen en in veel mensenlevens zijn het persoonlijke crises geworden door verlies van financïele vooruitzichten, een baan, verlies van vertrouwde relaties, pensioen en vertrouwde sociale verbanden. Ook in mijn leven brokkelen oude zekerheden steeds meer af en moet ik erkennen dat oude patronen van probleemoplossing, samenwerken en samenleven voor mij geen soelaas bieden. 2012 was voor mij een jaar van stoppen, loslaten en kleine nieuwe experimenten en onderzoek. Wat 2013 brengt is niet helder afgetekend.

Toch is dit hoe het is. Niet alleen ik maar wij staan voor vraagstukken op wereldschaal die nog nooit in de historie van de aarde zijn vertoond. We leven voor het eerst met miljarden mensen op deze aarde en lopen op tegen vraagstukken rondom klimaat, voedsel, water, energie, gezondheid, rechtvaardige verdeling van middelen, onderwijs, technologie, politiek en democratie. Willen we als wereldsamenleving verder evolueren dan is het zaak te erkennen dat deze vraagstukken op wereldschaal jou en mij treffen en niet meer met simplistische antwoorden van gisteren zijn op te lossen. De vraagstukken zijn complex, taai en op een onvoorspelbare manier samenhangend.

Met zoveel persoonlijke onzekerheid en wereldproblematiek lijkt het haast onverantwoordelijk en egoïstisch om je bezig te houden met vragen als wie ben ik, waar ben ik goed in, waar kan ik me met hart en ziel aan verbinden, wat wens ik dat er volgend jaar in mijn leven verschijnt, hoe kan ik bijdragen op een lokaal niveau. Er lijken belangrijker zaken om je aandacht op te richten als hoe kom ik aan een baan, hoe houd ik en mijn gezin financieel en sociaal het hoofd boven water. Hoe zorg ik dat mijn situatie niet nog meer verslechtert.

Een gelegenheidscollectief van toekomstdenkers en trendwatchers schetst in de trendrede 2013 een andere realiteit en weg. “We bevinden ons in een systeemvacuüm: de oude weg loopt dood maar de nieuwe wegen zijn ongeplaveid. Wie hoopt op één charismatische voorganger die ons de nieuwe wereld binnenleidt, mist de revolutie die zich in stilte al afspeelt. De katalysator komt niet voort uit een van de oude instituten….de katalysator van de omslag: dat zijn we zelf.”

Steeds meer mensen willen opnieuw voelen wat hun unieke betekenis is, wat de relatie is tussen het werk dat ze doen en wat anderen daarvan merken. Gezamenlijk een krachtige impuls geven aan een (sociaal) probleem, iets opbouwen of iets ondersteunen. Zelf de fundamenten voor een nieuwe wereld leggen niet door ten strijde te trekken tegen vastlopende systemen maar door te focussen op wat waarde heeft en dit te onderzoeken en op te schalen lokaal, regionaal, nationaal. Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat we veel afhankelijker van elkaar zijn en dat we er alleen komen door samenredzaam te zijn. Ik ben ook op zoek gegaan naar mijn eigen unieke betekenis in mijn eigen regio en kring van gelijkgestemde professionals. Door initiatieven te ondernemen als Inspiration Shot, leiderschap voor de toekomst, mee te doen aan waarmaakdagen, me aan te sluiten bij een onderwijsinnovatie experiment.

Veel mensen zijn op zoek naar inspiratie en zingeving. Het vraagt moed om te zien dat het niet zit in hemelbestormende plannen en het inlossen van een verlangen om de wereld te redden. Het ligt veel meer in het ontwikkelen van bewustzijn over jezelf en je plek in de wereld. Het vraagt ook moed om verder te kijken en voelen dan je eigen persoonlijke situatie en je af te vragen wat zijn mijn talenten, passies en missie en hoe kan ik die zinvol inzetten voor iets groters. Daar elke dag kleine betekenisvolle stappen in zetten vraagt aandacht en deze toewijding naar gewoon het ´goede doen´ blijkt vaak hele nieuwe werelden te openen en veel meer impact te hebben dan je denkt.

Mijn nieuwjaarswens is dat ik met de talentenwekker anderen mag inspireren en activeren om hun unieke betekenis te (her)ont-dekken en bewust te kiezen om dit nu met meer verve in hun werk en leven creatief vorm te geven. Ik geloof dat dat mijn unieke betekenis is. We zijn maar een korte tijd op deze aardbol en nu meer dan ooit hebben we mensen nodig die zich innerlijk door hun passie en unieke missie gemotiveerd weten en bewust kiezen om hun creativiteit in dienst te stellen van nieuwe oplossingen voor duurzame humane, maatschappelijke vernieuwing. Zo’n mens probeer ik zelf te zijn en zulke mensen wil ik ondersteunen.


Ik wens iedereen een heel mooi begin na het einde van de wereld vandaag (21 december 2012). Om moed te verzamelen en echt geraakt te worden raad ik iedereen aan om in de vakantie de film ‘As it is in heaven’ van Kay Pollak (opnieuw) te gaan zien. Op een aangrijpende en directe manier maakt de film duidelijk dat we anderen nodig hebben om onze natuurlijke potentie daadwerkelijk te activeren. We zijn veel krachtiger en tot veel meer in staat dan we zelf denken. Laten we elkaar daarom ondersteunen en het licht in anderen aanwakkeren.

Hartegroet Marian

Veel talent floreert vooral buiten organisaties

Weet je wat je talenten zijn? Weet jij waar je goed in bent? Dat was de vraag die ik enige tijd geleden mijn zoon Ward van 16 stelde in het kader van een vervolgstudie na de HAVO. Het bleef onbehagelijk lang stil… Goeie vraag mam… maaruh …. ik weet het echt niet. Ineens begonnen zijn ogen te twinkelen en zei hij “Weet je waar ik goed in ben? Ik ben goed in komkommers eten.” We moesten er allebei hard om lachen. Hij kwam op dit ‘talent‘ omdat hij op de lagere school bij elk Sinterklaasfeest een uitvergrote komkommer als surprise kreeg. Dit omdat hij al sinds zijn vierde toch wel minstens één komkommer per dag eet. Daarin is hij dus door zijn schoolvriendjes en leerkrachten met Sinterklaas positief gespiegeld.

Het is toch wel in en in triest dat mijn zoon van 16 na 13 jaar school, nog geen idee heeft van waar hij goed in is. Weet je wat het probleem is? Het gaat niet over hem. Want natuurlijk heeft hij veel geleerd op school, maar de leerstof , keurig verdeeld in vakken, staat centraal en niet Ward. Voortdurend word je getest of de beoogde kennis en vaardigheden op niveau zijn. Vaak ligt de nadruk op dat wat nog niet zo goed gaat en daar ga je aan werken. Voor mijn 16 jarige zoon heeft deze methode van werken, een desastreus effect gehad op zijn energie. Hij voelde zich niet betrokken en vond de laatste twee jaar school uitgesproken SAAI. Hij is zich terug gaan trekken en een minimum-leerling geworden. Alleen het hoognodige doen en als hij op het randje van zittenblijven terecht kwam een eindspurt.

Ook veel ervaren vakbekwame professionals in loondienst kennen hun talenten niet en kunnen ze te weinig inzetten in hun werk. Uit grootschalig onderzoek van Gallup blijkt dat slechts 17% van de professionals kon werken vanuit hun talenten (2005) en dit is in de jaren erna steeds verder teruggelopen tot 12% in 2007. Ik heb ook als zo’n vakbekwame ervaren professional gefunctioneerd . Mijn ervaring is dat ongeacht waar je van nature goed in bent of waar je passie zit, je toch vooral een productiemiddel bent dat zich aan de organisatiedoelen en het functie- en competentieprofiel moet aanpassen. Hoe ver je daarin gevorderd bent wordt gemeten via een terugkerend systeem van meetmomenten: de functionerings- en beoordelingsgesprekken.

Veel vakbekwame professionals zijn zeer competent maar niet gelukkig. Veel ervaren professionals herkennen dat op een bepaald moment in de loopbaan de functionerings- en beoordelingsgesprekken al enkele jaren een rituele dans zijn geworden. Ze gaan dan cirkelen rond de competenties die je maar niet onder de knie krijgt. De nadruk komt dan steeds meer te liggen op wat (maar) niet lukt en helemaal niet meer op wat van nature goed gaat. Uiteindelijk leidt dit tot verlies van energie, ondermotivatie en verlies betrokkenheid. Ondanks dat de professionals veel meer zouden willen betekenen voor de organisatie gaan ze zich terugtrekken en op routine werken. Ikzelf heb dat ook meegemaakt en heb mijn heil buiten de organisate gezocht en ben part-time een eigen bedrijf naast mijn betaalde baan begonnen waar ik wel mijn talenten en bezieling verder kon ontwikkelen. En zo ken ik veel meer professionals die die stap zetten of er over dromen of in het verenigingswerk hun talenten en bezieling tot bloei laten komen.

Ook mijn zoon Ward voelt zich minimaal betrokken of gestimuleerd door school en zoekt zijn talentontwikkeling en passie vooral buiten school. Hij is een fanatiek gamer en hij heeft daar veel kennis en vaardigheden door geleerd. Wat en hoe hij daarvan leert valt buiten het gezichts-en ervaringsveld van de school. Ze zien vooral dat Ward zich heeft teruggetrokken en gesloten is. Wel is langzamerhand opgevallen dat Ward een betere Engelse uitspraak heeft verworven dan zijn leerkracht Engels. Dat erkent ze ook. Opvallend is dat hij dit niet van haar geleerd heeft. Dit heeft hij van zijn twee beste Engelse gamevrienden geleerd waarmee hij via internet WOW speelt. Voor hem zijn school en dat waar hij goed in is en wat hij het liefst doet twee werelden die elkaar niet raken. Hij krijgt de boodschap op school dat hij gesloten is en te weinig competent is in de vakken die hij gekozen heeft en hij moet hard werken om het diploma te halen. Ze kennen hem niet en hij leert zichzelf niet kennen op school. Hij gaat een jaar werken na zijn eindexamen, hij weet niet of en wat hij wil gaan studeren.

Mijn zoon Ward is de professional van de toekomst. Wil je hem en ook de huidige professionals boeien en binden dan staat talentontwikkeling en aansluiting vinden bij de passie van medewerkers bovenaan de lijst. Werk is zoveel meer dan passen in een voor jouw bedachte functie en takenpakket. Als je je talenten en je passie mag inzetten en verder ontwikkelen voor doelen die de gehele samenleving duurzamer, humaner en liefdevoller maken dan is werk een avontuur waarin je blijft leren, blijft groeien samen met anderen. En de samenleving? Die profiteert van de waarde die je creëert door steeds betekenisvolle expressievormen te zoeken voor je talenten en passie in organisaties die het verschil maken en bijdragen aan een betere wereld.